Twee minuten

Standaard

Twee minuten. Dik twee minuten moest ik Gé keihard laten wenen omdat ik een moeilijk te stekken buitenlandse doctor professor telefonisch aan het interviewen was. Moest ik een stressmetertje om gehad hebben, dat ding was ontploft. Hij was toen 3 maanden en ik had hem eigenlijk nog nooit echt laten wenen. Omdat dat ook nog nooit nodig was. Gé was het hele voorval snel vergeten maar ik was er de hele dag niet goed van.

El kan al van z’n derde “zélf!” fietsen, en hij weet perfect waar hij moet stoppen en wachten. Van school naar huis is er een kruispunt waar hij op me moet wachten om over te steken, en soms gaat hij daar dan nét om de hoek staan. Zodat ik hem niet meer kan zien, terwijl ik achter de kinderwagen aan naar hem toe draaf. De twee minuten die ik nodig heb om die o zo lange straat uit te komen en hem om het hoekje te zien staan.

Oefeningen in uitgerekt ouderschap zijn het: dan de hoek omkomen en doen alsof je helemaal niet gehaast bent. Eén en al vertrouwen uitstralen in dat kind, daar, volle minuten op z’n eentje.

Maar ik zeg u: al die minuten samen gaan mijn leven een stuk korter maken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s