What’s it gonna be, Gent?

Standaard

Wat ik niet snap, Gent. En waar die nieuwe gemeenteraad met dat geweldig nieuw bestuursplan mij weer allemaal verse hoop voor gegeven heeft:

Wij laten ons hier thuis makkelijk indelen in de groep tweeverdienende bakfietsouders. We kochten zoals zoveel jonge mensen een huis in wat de immosites zo mooi omschrijven als een ‘opkomende buurt’, oftewel de 19e eeuwse gordel, ofte: tha hood. Rabot/Brugse Poort. Wij kregen, ook van de stad, extra subsidies om een eeuwenoud arbeidershuisje hier te renoveren. Ondertussen zijn deze wijken steeds meer een bouwwerf: er is plaats te kort in Gent en er moeten meer woningen voor gezinnen komen en transitie enzo. Hallo projectontwikkelaars en appartementsblokken. Ik begrijp dat. In een milde bui begrijp ik zelfs dat dat in deze wijken moet, hoewel we hier al met veelteveel zijn op veelteweinig plaats met veelteweinig groen en veelteweinig scholen en veelteveel sociale miserie. De grond is hier immers het goedkoopst en de bewoners het minst mondig en je had hier toevallig net heelder blokken laten slopen om voor zuurstof en bruggen te zorgen. Geen dure advocaten hier om bouwaanvragen te blijven betwisten. Alle begrip.

Maar wat ik dus niet snap: je haalt ons naar hier met renovatiepremies en nieuwbouwwoningen. We krijgen voorrang in de beste crèches en scholen uit de buurt, omdat onze kinderen ervoor moeten zorgen dat er een ‘gezonde mix’ komt. We mogen geveltuintjes planten en bellen naar het ene nummer voor glas op de rijweg en mailen naar die andere dienst voor spuiten op de speeltuin en naar nog een ander formulier voor putten in het fietspad en we blijven uiteraard trouw sluikstort melden bij ivago. Je moedigt aan dat hier as we speak honderden van mijn soortgenoten naartoe gehaald worden: werkende mensen, modale tweeverdieners, met kleine kinderen. Wij moeten hier voor ‘opwaardering’ komen zorgen.

En dan houdt het op. Vooral in ’t Rabot.

Dan woon je hier, met je gerenoveerd huis en je bakfiets en je geveltuintje en je kind op de methodeschool. Dan krijg je elke maand van een enthousiaste vrijwilliger ‘uit in je buurt’ in de bus, waar in staat wanneer er gratis koffie is, en soepbedeling, waar de gratis computer staat en wanneer het inloophuis open is en wat het thema is van de crea-namiddag. Hoe geweldig tof torekes zijn als beloning voor je inzet voor de buurt, als je ze kan gaan inwisselen op een donderdagnamiddag. De lijst organisatoren leest als de sociale kaart. De ‘waar naartoe’ die op evenementen uitgedeeld wordt, is de sociale kaart. Het wijkoverleg bestaat uit vertegenwoordigers van organisaties die focussen op belangrijke probleemgroepen of problemen: kansarme jongeren, nieuwe Gentenaars, armen, mensen zonder papieren, anderstalige moeders. Om overlast in kaart te brengen wordt een online enquête opgemaakt waarvan niemand veronderstelt dat ze ooit ingevuld zal worden en die niet echt klopt en eigenlijk niets bevraagt en die ook niet echt verspreid wordt. Als voorbereiding op iets in september, waarbij ‘de bewoners’ zélf maar moeten gaan uitzoeken waar de politie moet ingezet worden.

Dan mag je met je kinderen in parken gaan spelen die tegelijkertijd fungeren als heroïnegedoogzone, of waar je er zelf maar voor moet zorgen dat de loslopende honden bij je kind wegblijven en de rotzooi uit de zandbak verdwijnt en het crapuul je met rust laat en je de mensen die in de struiken wonen niet stoort. Waar alles ineens wél vanzelf moet goedkomen door ‘sociale controle’, en waar voldoende witte Gentenaars in de ‘sociale mix’ dé oplossing zou zijn als mijn marginale buren en ik elkaar maar beter leren kennen op het straatfeest. Waar ik zelf afval moet gaan ruimen omdat dat een ikweetssniehoetoffe manier is om andere buurtbewoners te leren kennen. De lijst klussen waarvoor mijn vrijwillige medewerking gevraagd wordt is quasi eindeloos.

Word je als werkende mens op school uitgenodigd voor de ‘interculturele moedergroep’ op woensdagvoormiddag, bij de sociaal werker in het park voor een babbel op weekvoormiddagen, en moet je anders maar even doordeweeks in het CAW langslopen. Word je verwacht te ‘participeren’ aan de wijk door in je vrije tijd rommelmarkten en BBQs te organiseren.

Wel, Gent, ik mag dan een vrouwmens zijn met een groot bakkes, Mega Mindy I am not. Met alle inspanningen die jullie van ‘de bewoners’ vragen wordt dat kleine oude arbeidershuis alsnog duur betaald. De problemen in de buurten hier zijn groot, en er is nog veel miserie. Uiteraard moet vooral daar aan gewerkt worden. Uiteraard help je wie hulp nodig heeft, en wij hebben geen hulp nodig. Wij hebben het mooi voor elkaar. Uiteraard. En ik hoor de reacties nu al: da krijgt een renovatiepremie, da kan een huis kopen, da krijgt een plek in een goeie crèche, en da durft nog klagen? Awel: ja. Het is niet genoeg om ons naar hier te halen om de buurt op te waarderen. En je gaat toch ook moeten proberen om ons hier te houden. Zelf. Met een iets meer holistische visie op wijkwerking, iets met ietsje meer toekomst in het vizier. Met meer dan brandblussen en probleemgerichte werking en de ene oproep na de andere voor vrijwilligerswerk. Met meer en misschien ook ander volk, zodat de vzws en de sociale werkers en straathoekwerkers kunnen blijven doen waar ze goed in zijn en niet naar mijn soort gezeur moeten luisteren. Meer als stad zélf de handschoen opnemen in plaats van het zoveel mogelijk aan ‘de bewoners’ over te laten. ‘De bewoners’ is geen hobbyclubje van gelijkgestemde werklozen. En ik heb een tijdje terug mijn vertegenwoordiging bij de stad toch al verkozen?

Misschien zoiets stoms als een parkwachter, in warme weekends op z’n minst. Met af en toe een agent die te voet doorheen een park loopt, in plaats van dat snelle voorbijrijden. Met meer schoonmaakploegen hier dan in andere wijken misschien. Vuilbakken bij de vaart in plaats van enkel de vaart zou ook al een mooi begin zijn. Meer verkeersboetes in de Bevrijdingslaan en de Wondelgemstraat. Iemand die op schooluren kinderen die rotstraten helpt oversteken. Meer communicatie online. Ik zeg maar wat. Ik wil gerust helpen meedenken en meedoen (maar buiten de kantooruren, als’t niet geeft). Maar de hele point van tweeverdiener met jonge kinderen zijn is dat ik te weinig tijd heb, te weinig energie of zelfs te weinig interesse voor dit model van samenlevingsopbouw en wijkparticipatie. Sorry. Zie deze blog maar als mijn bewonersinitiatief.

Gewoon, iets, Gent, al is het een kleinigheid, om te laten merken dat je’t nog fijn vindt dat wij hier ook wonen? ‘De bewoners’ en ‘de wijk’ bestaat niet, en nergens zijn er binnen die random groep zoveel verschillen. Doé daar iets mee, alsjeblieft. Er staat hier zometeen een shitload aan gezinswoningen te wachten op kopers, en die komen niét voor de gratis koffie.

Advertenties

»

  1. Hallo,

    Ik woonde lange tijd in het Rabot. Enkele jaren geleden verhuisde ik naar Sint-Amandsberg, waar ik nog steeds woon. Maar in 2012 verloor ik mijn hart aan een nieuw stukje Rabot in de Vlotstraat: Eetcafe Toreke (www.eetcafetoreke.be/wie/ )
    Toreke is een wonderlijke plek. De medewerkers slagen erin hoogstaande dagschotels ( steeds veggie/ vis en vlees) aan een eerlijke prijs op tafel te toveren met lokale en zoveel mogelijk bio producten. Maar Toreke is echt zoveel meer dan een eetplekje. Het interieur is aandoenlijk gezellig en erg kindvriendelijk. De mensen in dit tewerkstellingsproject stijgen boven zichzelf uit. De dynamiek die op zo’n korte tijd werd gecreëerd is gewoon straf. En dan heb ik nog niet gesproken over het cultuuraanbod, de wisselwerking met de Kopergietery en het justitiepaleis, voedselteams, …

    Ik ben een voltijds, hard werkende moeder. Het laatste waar ik ( of mijn voltijds werkende man) op vrijdagavond zin in hebben, is nog eens in de potten staan te roeren. Samen met onze dochter van 3 hebben we hier al ontzettend genoten. Nieuwe vrienden leren kennen, oude vrienden die een tafel bijschuiven, een wijkbewoner die me verteld waarom hij het moeilijk heeft en wat Toreke voor hem betekent.

    Stad Gent trok hard mee aan de kar van dit project en doet dit nog steeds. Ik zie deze mensen diep gaan, met een grote liefde voor deze wijk en vooral haar bewoners. Ik ben de eerste om te bevestigen dat de wijk nog niet staat waar ze verdient te staan, maar het verhaal van Toreke is te mooi (en te hoopvol) om niet op te nemen in je blogbericht.

    Hopelijk tot snel in Toreke,
    An

  2. An,

    Je hebt gelijk, Toreke is een erg fijne plek, we zijn er ook al eens gaan eten op vrijdagavond of zaterdagavond (maar ik ben niet zo goed in op voorhand reserveren en het schijnt snel vol te zitten?). En ja, absoluut, er gebeuren veel mooie dingen in de wijk. Er zijn veel vrijwilligers of zo goed als vrijwilligers die zich op projecten smijten. Maar mijn punt is vooral: het zijn veelal losse initiatieven, meestal gericht op specifieke doelgroepen, of op het elkaar leren kennen. Dat is nodig, maar dat is niet zaligmakend. Een schone, veilige plek om te spelen, een veilige route naar school, minder rotzooi overal: dat is voor mij zoveel belangrijker. En hoe hard en hoe enthousiast men in projecten zoals het Toreke ook werkt, daar bereik je zo’n dingen niet mee. Het is net de idee dat als we maar genoeg mixen en tafels bijschuiven dat het zichzelf wel zal oplossen wat me tegensteekt. Of dat er verwacht wordt dat wij dat wel zelf gaan oplossen, als er hier maar genoeg ‘witte’ mensen komen wonen. Dat de stad niet meer inspringt in zo’n concrete zaken. Ik zie een hoop goodwill van bewoners, maar weinig visie vanuit de stad. Dat kan toch ook voor de mensen van het Toreke niet motiverend zijn op lange termijn?

  3. Onlangs hoorde ik op radio1 een intervieuw met Freya VDB. Ze vond het nu toch wel zeer opmerkelijk dat er zoveel jonge gezinnen (leeftijdscategorie 30 -35, 2 kinderen) de steden verlieten…ze begreep het niet zo goed, ons Freya….

    ik zat op dat moment achter het stuur van mijn auto, mijn kinderen naar school te brengen, omdat we helaas niet kansarm genoeg waren om in de 2 scholen bij ons in de straat een plaatsje te bemachtigen en nu iedere morgen naar 2 (!!!!) verschillende scholen de kinderen moet afzetten …jaja aan de andere kant van Gent.

    ik kan u verzekeren dat ik op dat moment Freya de nek om wou wringen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s