Maandelijks archief: januari 2010

Freinetschool De Harp

Standaard

Een school waar je als bezoekende ouder koffie krijgt, scoort bij mij meteen goede punten. En da’s niet alleen omdat ik bij tijden functioneer op sloten cafeïne only.

Een directrice of brugfiguur die prompt koffie zet is niet bang om met ouders aan tafel te zitten. Die is dat gewend volgens mij.

Dat gezegd zijnde: bij De Harp hebben ze een goeie Senseo.

Af en toe kwamen er leerlingen binnenvallen met praktische vragen of op zoek naar iets, en die zag je niet trillen op hun knieën. Die waren daar duidelijk ook welkom en vielen waarschijnlijk wel vaker met deur en al binnen. Ook al een goed teken.

De Harp is een stedelijke Freinetschool, alweer in putteke centrum. Een ‘witte’ school deze keer, waar veel kinderen zitten van ouders die in de buurt werken. De school gaf bij de afgelopen voorrangsperiode voorrang aan gok-kinderen. Het wordt misschien wel interessant om volgen of het nieuwe aanmeldingssysteem op basis van afstand thuis-school de schoolpopulatie van De Harp gaat veranderen (thesisonderwerp, iemand?).

Wat heeft De Harp nog, buiten lekkere koffie?

  • Onderbouwd en doordacht Freinetonderwijs
  • Tijd voor ouders
  • Gezellige klassen in een indrukwekkend, historisch gebouw
  • Mooie en verzorgde dagopvang, die ook echt samen lijkt te werken met de school
  • Spelend Franse les van in de kleuterklas

Wat minpunten kunnen zijn voor ons:

  • niet in onze buurt
  • ‘witte’ school: Freinetschool De Harp ligt maar 2 km verwijderd van onze voorkeursschool De Mandala, ook een Freinetschool. Maar De Harp heeft meer dan 95% niet-gok (Vlaamse dus eigenlijk) kindjes, terwijl de Mandala meer dan 95% gok-kindjes telt. Frustrerend: wij sturen El liefst naar een echt ‘gemengde’ school!
  • als veel kindjes niet in de buurt wonen wordt ‘gaan spelen’ bij schoolvriendjes misschien ook iets ingewikkelder dan in een buurtschool.

Tip voor wie 100% zeker wil zijn van een plaatsje bij De Harp: huur een appartement bij de buren!

Advertenties

Het Ticket

Standaard

toegangsticket

Zo zien ze er dus uit, de ‘toegangstickets’! Hiermee kan je je kind dan écht gaan inschrijven. Hoe heerlijk plechtig allemaal 🙂

Weet er trouwens iemand waarom dat volgnummer gegeven wordt? Betekent het verder nog iets ofzo?

(Image is van slechte kwaliteit, wordt een pak leesbaarder als je er op klikt…)

span-nend!

Standaard

De eerste aanmeldingsperiode is afgelopen:  bij een heel aantal scholen kon je tot vandaag je gok of niet-gok kindje met voorrang online aanmelden. Voor sommige ouders is het eerste bange afwachten naar de uitslag dus al begonnen. Volgens de handleiding voor de scholen kiest elke school zelf of en hoeveel kinderen uit een bepaalde groep ze voorrang geven. Dat verbaasde me een beetje omdat ik dacht van verschillende schooldirecties iets anders begrepen te hebben. Weet iemand hoe dit zit?

Als je vandaag op de site gaat kijken staat daar overigens inderdaad dat de aanmeldingsperiode afgesloten is. Maar er staat nergens wanneer je dan hoe of waar bericht krijgt of je kind een toegangsticket gekregen heeft in deze ronde. (Of ik zie het alleszins nergens staan?). En ik kan nog wel inloggen, maar niet in de befaamde inbox kijken. Of checken welk e-mail adres ik ookalweer opgegeven heb. Of watdanook doen eigenlijk.

Extra spannend dus 🙂

Ben ik trouwens de enige die de site voor het aanmelden nogal onhandig en knullig vindt voor een ‘officiële’ en toch wel belangrijke site …? Met de belangrijkste info in een brochure in pdf enzo? Met de uitleg van waar je naartoe moet surfen  in plaats van meteen een link te maken? Nogal huisvlijt anno 1997? Shame on you Digipolis. Alsof iemand die beter wist z’n been had moeten stijf houden tijdens de werkmeetings. Denk ik dan.

François Laurent instituut

Standaard

De eerste ‘gewone’ school op ons lijstje heeft meteen een naam als een klok. Het François Laurent oftewel Laurentinstituut ligt knal middenin het centrum, met een eetzaal met zicht op de torens en een heleboel Gentse middenstandskinderen. hier kweekt men echte Gentenaars! We krijgen een uitgebreide rondleiding en uitleg en krijgen meteen het gevoel dat men hier hard werkt aan een moderne, kindvriendelijke school. Ook hier praatkringen en speelhoeken en het occasionele project, en alles wat je verder nog van een degelijke school zou verwachten. De klassen lijken ook helemaal niet op wat wij ons herinneren van ‘gewone’ schoolklassen: veel gezelliger!

Absolute pluspunten hier:

  • het sérieux dat uit hun aanpak spreekt
  • de uitgebreide en heldere communicatie naar de ouders, al vanop de site
  • de naschoolse opvang. Waarschijnlijk omdat er zoveel kinderen van zelfstandigen, winkeluitbaters,… zitten zijn er zeer ruime opvanguren en is de opvang in het dagverblijf tot in de puntjes verzorgd als verdere uitloper van de school. Kleine groepen, activiteiten, mooie ruimtes, en er wordt duidelijk moeite gedaan om de kinderen ook na de uren zich thuis te laten voelen.

Jammer dat de school best ver weg ligt in vergelijking met enkele anderen, en moeilijk bereikbaar is met de auto, want hier zouden we 100% vertrouwen in gehad hebben. “Gewone” school of niet: maakt dat eigenlijk nog veel uit?

Jenaplanschool De Feniks, aka De Acacia

Standaard

Het verschil tussen De Feniks en De Acacia? Heel cru, in’t kort: De Acacia was enkele jaren geleden een “gewone” concentratieschool. Toen heeft men het Jenaplanonderwijs binnengehaald, en daarmee ook de witte kindjes. Door de zwarte kindjes uit de Acacia met mondjesmaat te mengen met de witte kindjes in de Jenaplanleefgroepen, ontstond er wat in politiek correcte kringen bekend staat als een “gezonde mix”: 70% niet-gok, 30% gok kindjes. Volgend schooljaar zou ook de laatste Acaciaklas Huysentruytgewijs en mits goed roeren toegevoegd worden aan de Jenaplangroepen. Dan wordt de Acacia/De Feniks een volledige Jenaplanschool. Vanaf volgend jaar wordt die ‘gezonde mix’ ook overgelaten aan de natuurlijke selectie die ontstaat bij het aanmelden. De Acacia heeft een voorrangsperiode ingesteld voor niet-gok. Wat onze El dus eerste keus geeft.

Wat ons heel leuk leek aan de Acacia:

  • De schijnbare chaos. De deuren staan wagenwijd open, klassen zitten door elkaar en de gangen horen bij de leslokalen. Overal zitten, liggen of rennen kinderen, meestal in kleine groepjes, druk bezig met hun projecten of gewoon aan’t spelen. Overal zijn er boeken, computers, zandtafels, knutselhoeken, portfoliomappen, speelgoed. Voor sommige mensen moet dit hell on earth zijn, maar voor El is het as close to home als een school kan komen!
  • De vrijheid en verantwoordelijkheid die kinderen er krijgen: over hun portfolio, hun weekindeling, hun onderzoek
  • Het sociale aspect: er wordt voortdurend samengewerkt
  • Instructiegroepen per niveau ipv per leeftijd. Reflectie over hun eigen kunnen, en daaruit vertrekken voor ‘beoordelingen’.

Wat zou kunnen tegenvallen:

  • De school is vrij groot, en van andere ouders kregen we het signaal dat er weinig naar hen geluisterd werd. Ouderparticipatie zou een beetje teveel éénrichtingsverkeer kunnen zijn.
  • Het dagverblijf. Weinig van gezien of gehoord, weinig samenwerking met de school daar?  Misschien nog ‘ns apart bezoeken?
  • El zou zich er geweldig kunnen amuseren, leren samenwerken en plannen, maar of hij er ook iets van leerstof opsteekt is me een groot vraagteken. In de mappen die we te zien kregen zaten vooral tekeningen. Klassen waren nu volop bezig om hun portfolio’s aan te vullen omdat die straks besproken moesten worden. Terwijl dat toch iets zou moeten zijn dat automatisch uit de lessen en activiteiten groeit. Geen goed teken.
  • niemand weet hoe de ‘sociale mix’ er de volgende schooljaren gaat uitzien.

Freinetschool De Mandala

Standaard

 

Foto: blog De Mandala

De Mandala

 

De Mandala is een vestigingsplaats van de Loods, de populaire Freinetschool aan de Muide.  Info over Freinet zelf is er plenty op het net. Wat ons aanspreekt in Freinet: projectmatig en ervaringsgericht, de houding naar ouders, de verschillende leeftijden in één groep, de binding met de buurt.

Wat we helemaal geweldig vinden aan de Mandala:

  • Vooral: het engagement en enthousiasme van iedereen die we spraken en tegenkwamen. Een warme school. Warm! Een school!
  • De kleuterafdeling zit apart en is helemaal niet zo groot. Ik kan me voorstellen dat iedereen elk kindje kent bij naam & verhaal. Er werden jassen ingezameld voor de kindjes die te koud gekleed naar school kwamen. Er wordt ’s ochtends samen ontbeten in de klas.
  • Er lijkt veel individuele aandacht te zijn, en de freinetmethode wordt serieus genomen. We zijn in kleuterklasjes geweest waar er beter gepland en overlegd werd dan bij ons thuis, en door het hoekenwerk kon het ene kindje rustig z’n ding doen terwijl de anderen in een andere hoek rondsprongen.
  • Had ik al gezegd dat iedereen die we tegenkwamen supergemotiveerd etc. overkwam?! Begaan met elk kind?
  • Mooie naschoolse opvang, waar erg weinig kindjes gebruik van maken. Gezien El daar noodgedwongen waarschijnlijk wel wat tijd zal moeten doorbrengen, is het fijn dat hij niet verzuipt in de massa.

Wat ons doet twijfelen: bijna alle leerlingen zijn gok. Echt bijna allemaal. El zou met z’n moedertaal en thuissituatie waarschijnlijk een exotische specie zijn in z’n klasje. En we zijn bang dat hij het daar moeilijk mee kan krijgen. We zijn er van overtuigd dat men op de Mandala gewend is van elk kind individueel te benaderen en zien een multiculturele school als een verrijking voor ‘m. Maar op de speelplaats en vriendjesgewijs lijkt het me niet vanzelfsprekend. En ook over taalonderwijs maken we ons zorgen.

Moesten we nu nog een paar andere ouders kunnen vinden met dezelfde twijfels… Kent er niemand iemand? Dit is echt een aanrader!!

Steinerschool De Teunisbloem

Standaard

Eerste halte: Steinerschool De Teunisbloem. We hadden een vaag idee van wat Steiner precies inhoudt en hadden lyrische verhalen gehoord van enkele ouders, maar vertrokken behoorlijk onbevangen naar de info-ochtend. Die was op een zaterdag, wat wel een beetje jammer is: sfeer opsnuiven in een school zonder kinderen is toch een beetje als voetbal kijken in de pauze. We worden met z’n allen rond de leraarstafel gezet en verwend met koffie, thee en koekjes. El is ook mee en krijgt prompt een grote bak houten blokken voorgezet.

De jaarfeesten, het ritme, het werken met beelden en verbeelding: het klinkt heerlijk voor een stadsjongen als El. Mooi. Juist. Wat ons deed twijfelen aan Steinerscholen in het algemeen: het hermetische, bijna geheimzinnige systeem. Er wordt van ouders een blind vertrouwen in de leerkracht verwacht, terwijl die erg veel vrijheid krijgt om de lesuren in te kleden zoals hij of zij dat goeddunkt. Uiteraard strokend aan de Steinerpedagogie, maar die klinkt bij wijlen érg vaag en zweverig…

Wat ons deed afknappen op de Teunisbloem:

  • Ik kan er nog mee leven dat ouders ondanks de wetgeving op gratis onderwijs verplicht worden om minsten 50 euro per maand ‘ouderbijdrage‘ te betalen (lidgeld voor de oudervereniging, maar lidmaatschap daarvan is verplicht). Ik zou met plezier deelnemen aan één van de werkgroepen. Ik zou er geen probleem mee hebben om regelmatig soep te maken, mee op uitstap te gaan of het klaslokaal te poetsen. Maar dat een bord in het kleuterlokaal de ouders na de lijst van ‘wat te poetsen’ ook nog ‘ns gebiedt om ‘een potje zelfgemaakte confituur of een boeket veldbloemen achter te laten’, dat gaat me net iets te ver. I mean: dit is centrum Gent mensen. Anno 2010. Veldbloemen?  Zélfgemaakte confituur? En van moeten? Qué?
  • In het kleuterklasje van de Teunisbloem is àlles van hout, of het is er niet. Boetseren gebeurt met bijenwas, speelgoed is hetzelfde als in 1911. Het enige wat aan de muur hangt is een Maria-tafereel, in een houten kader. Het schoolreglement stipuleert dat de kinderen als vieruurtje enkel fruit mogen meenemen of een zelfgebakken koek. Drank mag geen frisdrank zijn en mag niet in brik, niet in blik, en niet in plastic flesjes (hoe dan wel staat er niet. In zelfgebakken kruiken I presume). Wij houden van hout, en van bio, en van verantwoord en gezond. Helemaal voor. Maar we zijn wel een beetje bang van Amish. (El trok trouwens linea recta naar het kopieerapparaat op de gang: Kunststof! Knopjes! Touch home!)
  • De schoolarts kan opvoedings- of leerproblemen genezen met voedingsadvies, olieën, zalven of ritmische massage. Lijkt me geweldig handig, maar onder ‘individuele begeleiding‘ verstonden wij iets anders.
  • “Wij vinden dat kleuters in de namiddag thuis moeten zijn”. El is in de namiddag uitdrukkelijk niet welkom. Hij zal eerst een uur in een bedje moeten liggen en daarna gedoogd worden, maar geen activiteiten. Geen pedagogische watdanook. Alleen truckloads vol schuldgevoel. You bad parent you. How dare you niet de hele dag thuis zijn bij je kinderen, bloemen plukken, confituur maken, koekjes bakken en kruiken vullen?

Niets voor onconfiturige, werkende ouders dus. Niets voor geeky kids. Niets voor ons.